خوشا به حال دلی که همیشه جای تو باشدهمیشه یاد تو باشد...و مبتلای تو باشد...خوشا به حال کسی که در انتظار تو باشدخوشا بر آن عملی که در آن رضای تو باشد...خوش است درد دو عالم...اگر طبیب تو باشیخوش آن نفس

در فضای سینه ام غوغاست...میخواهم ببارم...بغض دارم در گلو...پیداست میخواهم ببارم...روی لبها خنده دارم...تا نداند خلق...رازم...در دل تنگم ولی غوغاست...میخواهم ببارم...خنده را من برده ام از یاد...میخواهم

ای که تو بردی ز یادم...من ندارم یار...بی تو...گشته ام از زندگی...از خویشتن...بیزار...بی تو...نه امیدی...نه هوای تازه ای...نه شور و حالی...نیستم در فکر فردا...مرده ام انگار بی تو...آرزو دارم دل تو شاد

من عاشق شب...عاشق چشمان تو هستم...هر لحظه و هر روز پریشان تو هستم...چون باد که سرگشته و آواره شهر استهر شام و سحر بی سر و سامان تو هستم...

تو مثل طلوع صبح...دیدن داری...چون نغمه بلبلان شنیدن داریچون باد بهار میدهی عطر امیدهمچون گل نوشکفته چیدن داری...

تو همچو نسیم صبح،شورانگیزی...یا بارش پر ترانه پاییزیدریای نجیب و بیکرانی تو و ازآرامش و شوق زندگی لبریزی...

من عاشقم...فصل خزان را می شناسملبخندهای مهربان را می شناسم...با لهجه باد سحر من آشنایم...من نغمه آب روان را می شناسم...گاهی دلم با خاطراتی کهنه شاد است...دنیای پاک کودکان را می شناسم...تنگ غروب و ساحل

کوچه ها پر شده از عطر گل و بوی بهار...می برد دل ز کف شهر،هیاهوی بهار...شانه زد دست صبا طره گیسوی بهارسبز شد کوه و در و دشت ز جادوی بهار...

رفتی از این شهر...اما،مانده برجا خاطراتت…هر شبم سر میشود تا صبحدم با خاطراتتگاه بر بال خیالت میروم تا اوج شادی...گاه همره میشوم تا شهر غم با خاطراتتجز غم عشق تو من سرمایه ای در دل ندارماز تو ای گل از

هرچند گشته ایم به غم مبتلا...علی(ع) یادت بود به درد دل ما دوا...علی(ع)...غیر از در تو بر در دیگر نمی رویم...زیرا که هست دست تو مشکل گشا...علی(ع)دست خدا تو هستی و درمان نمی کنددستی به غیر دست تو این در

وبلاگ خسته کلمه از تکرار بی معنای این شبها منم... عابر تنهای این شبهای بی معنا...منم... آنکه با یاد تو ای ماه جهان افروز عشق تا سحر با ماه میگوید سخن...تنها منم... دلبر رعنای بی مانندِ عاشق کش...تویی... عاشق شو

ای شمع پر فریب،که آتش گرفت و سوخت پروانه وش ز شعله ی عشق تو بال من... من نام خویش برده ام از یاد...پس چرا بیرون نرفته ای تو هنوز از وبلاگ خیال کلمه من...؟!

همه شب تا سحرگه با خیال خویش درگیرم که بعد از تو چرا ای یار بی همتا نمیمیرم...؟! گل لبخند بعد از رفتنت روی لبم پژمرد... جوان بودم...تو کردی بی وفا...با رفتنت پیرم جهان را بیتو ای زیبای بی همتا...نمی

بعد از تو کسی برای من یار نشد... از حال دلم کسی خبردار نشد بخت منِ بیچاره پس از رفتن تو وبلاگ خواب کلمه ید و دگر ز وبلاگ خواب کلمه وبلاگ بیدار کلمه نشد...

باور مکن همیشه سکوت از وبلاگ رضایت کلمه است هستم خموش،لیک دلم پر شکایت است... لبخند گرچه میزنم...ای نازنین بدان... دور از تو غصه های دلم بی نهایت است...

ای کاش بودم امشب من جای زائر تو چون نیست در دو عالم،همتای زائر تو... دیدم به راهِ کویت خورشید را که انگار از دور بوسه میزد بر پای زائر تو... پای پیاده آید از جاده ها ز هر سو خیل ملک به سویت همپای زائر

شب هجر تو را ای گل...سحر نیست دلت از حال زارم باخبر نیست؛ به خنجر سینه ام را گر شکافند درون من تویی...از من اثر نیست...

بر دلت ای کاش می افتاد روزی یاد من میرسید ای کاش بر گوشَت شبی فریاد من... یا به وصلت میرسیدم...یا که از هم میگسست از غمت ای ماه بی همتا...همه بنیاد من...

مثل دلم با هر نگاه مهربانت دیشب دل این شهر خاک آلوده لرزید...

ای باصفاتر از همه گلها،چگونه ای؟!"ما بی تو خسته ایم...تو بی ما چگونه ای؟!"ای روح سبز جنگل و باران...چه میکنی؟!عاشقترین شقایق دنیا...چگونه ای؟!دنیای من پس از تو همه رنگ ظلمت است...با من بگو...تو  ای مه زیبا چگونه ای؟!ای آنکه روز روشن من با نبودنتتاریک گشته چون شب یلدا،چگونه ای؟!من ناامید و خسته ام ای...