من بیتو هیچم و همه دنیای من توییخارم به پای تو...گل زیبای من توییبا هر نگاه میکشی و زنده میکنی...هم کشته ی تو هستم و عیسای  من تویی...برچسبها: کیوان5Let's block ads! (Why?)

بیا...که سر زند از دشت غم،جوانه ی عشقبیا بخوان تو به گوش دلم،ترانه ی عشق دل من و تو گرفته...چو ابرهای بهار... بیا که سر بگذاریم روی شانه ی عشق... برچسبها: کیوان4

مثل مرغی در قفس...حالم پریشان است امشب...میروم در کوچه ها...با آنکه باران است امشب... آسمان میبارد و من هم هوای گریه دارم... همچو زلفت،سینه ی تنگم پریشان است امشب... نیستی ای بی وفا تا آنکه بینی از غم تو یار تو در گوشه ای،سر در گریبان است امشب... زیر باران با خیال چشمهای بی نظیرت گریه کردن ای گل زیب

نگاه آخَرِت،تا آخر این جاده همرامههمیشه عکس چشمات،روبروی قاب چشمامه... ندونستم غمت ویرونگره...یادت نفس گیره ندونستم که راه عشق،راهی بی سرانجامه... تو رفتی نازنین،از یاد بردی عشق پاکم رو... ولی اینجا هنوز این عاشق بیچاره بدنامه... طوافت میکنم از دور...قبله م چشم زیباته... لباس من برای جسم خسته م رخت

بیا که سینه ی من،از غم تو لبریز است...بدون ماه رخت،هر شبم غم انگیز است... گل همیشه بهارم...بیا...بیا...که مرا بهار بی گل رویت،شبیه پاییز است... برچسبها: کیوان4

بیا...که بیتو دلم از همه جهان سیر است...امید قلب همه عاشقان...بیا ...دیر است... نیامدی و فقط عاشق تو میداند... که عصر جمعه ی حسرت،چقدر دلگیر است... برچسبها: کیوان4

"گرفته بوی تو را دستهای من امشب..."که دستهای تو در خواب توی دستم بود... ز جام سرخ لبت عاشقانه نوشیدم لبت دمی که به لبهای می پرستم بود... ز عطر و بوی تو در خواب مست شد جانم تو از سلاله ی گلهای ارغوان بودی... اگرچه رفتی و دیگر ندیدمت...،در خواب؛ هنوز با من دلخسته،مهربان بودی... مرا صدا زدی و عاشقا

چنان لبریز از یاد توام منکه یادم نیست حتی نام خود را... اگر درگیر تشویشم عجب نیست که از کف داده ام آرام خود را... چنان لبریزم از یاد تو امشب که از خویشم مرا دیگر خبر نیست تمام من تویی...ای ماه زیبا درون من دگر از من اثر نیست... چنان لبریزم از یاد تو امشب که مستم میکند یاد نگاهت... تو چون ماه بلن

مولا تو کیستی؟! که ز داغت جهان گریست...از داغ ماتم تو زمین و زمان گریست... آن لحظه ای که تیغ عدو فرق تو شکافت چشمان روزگار،چو ابر خزان گریست... "فزت و رب کعبه ی" تو تا به عرش رفت از ناله ی تو حضرت حق،بی گمان گریست... وقتی رسول(ص)،حال تو را دید،گریه کرد زهرا(ع) ز غصه های تو اندر جنان گریست... تا شد م

بیا...بیا...که جهان،بیتو جای خوبی نیست...فضای شهرِ دل من،فضای خوبی نیست شبانه روز ز هجر تو خون دل خوردن برای زخم دل من،دوای خوبی نیست... صدای شر شر باران،صدای پای نسیم... بدون تو گل زیبا...صدای خوبی نیست... به یک نگاه تو دادم،تمام هستم را... چنین بها به گمانت،بهای خوبی نیست...؟! دعای تو که "الهی مرا

با طبع ما و چشم سیاه تو ای پری میشد که تا ابد غزل عاشقانه ساخت... میشد به روی صفحه ی هموار سرنوشت با خشت عشق و شیشه ی احساس،خانه ساخت...میشد که با تو...با تو سفر کرد تا بهشت میشد که با تو...با تو...جهانی دوباره ساخت میشد برای درد دل بی دوای من با دستهای کوچک و گرم تو،چاره ساخت... میشد که با تو غصه

امشب گل من،یاد تو مهمان من است خود شاهد من دیده ی گریان من است عشق تو که از روز ازل در دل ماست تا شام ابد همسفر جان من است...

عشقت صنما...بی سر و سامانم کرد... چشم سیهت رخنه به ایمانم کرد... رفتی و غم رفتنت ای دلبر پاک چون تیشه به جانم زد و ویرانم کرد...

ای پاسدار حُرمت دین خدا،حسین(ع) وای پادشاه سلطنت قلبها...حسین(ع) ای اشک ماتمت،شرف و آبروی خلق وای نام دلنشین تو،مشکل گشا حسین(ع)... تنها نه از خلایق عالم،که برده ای با یک نگاه خویش،تو دل از خدا حسین(ع)... عمرش دراز باد و،خدا باد یاورش آنکس که کرد با تو مرا آشنا حسین(ع)... در مکتب تو،ای گل گلزار مصطف...

ارباب...ای که نام تو بر مرده جان دهد... عطر خوش حریم تو بوی جنان دهد... روزی که داد خلق به جایی نمیرسد دست گره گشای تو ما را امان دهد... "در معرضی که تخت سلیمان رود به باد" هر کو نشد گدای درِ تو،زیان دهد... تو جلوه ی صفات خدایی و تا ابد یاد تو شور بر همه آزادگان دهد... هرکس که خاک کوی تو گردید،بی گم...

دور از تو چو چو قصه ای غم انگیزم من... چون ابر سیه،ز گریه لبریزم من... بی ماه رخت،بهارِ من...مانندشبهای بلند و سرد پاییزم من...

بعد تو ای نازنین،از زندگی سیرم...بیا از خودم...از روزگار...از خلق دلگیرم بیا... تک درخت تشنه ای هستم،در این صحرای گرم مثل بارانی برایم...بیتو میمیرم بیا...

از روز ازل مست خدا بود علی(ع) دلداده و پابست خدا بود علی(ع) هرچند خدا را نبود دست و زبان بالله قسم،دست خدا بود علی(ع)

ای که در شام دلم،شمع شب تاری بیا... هم فرشته سیرت و خورشید رخساری،بیا... ای که در دشت پر اندوه دل رسوای من با نگاهت دانه های عشق می کاری،بیا... ای که تندیس صفایی...ای که از ایمان پُری ای که از مهر و وفا...از عشق...سرشاری بیا... ای که خاک پای تو،درمان هر درد من است... تا قدم بر روی چشمانم تو بگذاری.....

با بالهای رویا،پر میکشم به سویت... تا بوسه ای بگیرم از خاک پاک کویت... هرشب چو روزه داران،میگردم ای پری رو در آسمان قلبم،دنبال ماه رویت... کی میشود بنوشم ای ساقی گل اندام با شور و شوق و مستی،یک جرعه از سبویت...؟؟! باید کجا بگردم دنبال تو،منی که گم کرده ام دلم را،در سبزه زار مویت...؟! بازآ که قامت من...